Απόλυση σύμφωνα με το Νόμο

Κοίταξε το αναμμένο τσιγάρο και έπειτα κούνησε αρνητικά το κεφάλι αν και η ερώτηση δεν περίμενε ένα ναι ή ένα όχι.

“Τώρα θα βγεις. Που θα πας; Σε ποιους θα γυρίσεις;” 

Ήρθε η απόλυση σύμφωνα με το Νόμο.

Στο πρώτο καφενείο άγνωστος, χαμηλές ομιλίες, χαρτιά, καφές, καμιά βρισιά. Μένει σκυφτός και αφουγκράζεται. Νικοτίνη έβαψε τα χέρια ο καιρός και έχει πρώτη φορά καρφωμένα βλέμματα στην πλάτη.

Γυρνάει από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο με το παλιό πανταλόνι και ένα κοντομάνικο χαζεύοντας εδώ και εκεί. Στέκει μαζί με άλλους μπρος στις εφημερίδες με ψεύτικο ενδιαφέρον. Χαμογελά κομψευόμενος και πάλι προχωρεί. Βάζει το χέρι στη τσέπη. Μερικά χαρτονομίσματα, δυο τρεις σημειώσεις και ένα εισητήριο για τα υπεραστικά λεωφορεία.

Μπροστά τώρα ο Σταθμός. Περπατά γοργά, ρωτά για τις πληροφορίες και στέκεται αγέρωχος μπροστά στον υπάλληλο.

Πως μπορώ να σας βοηθήσω;

Η μέρα κύλησε γρήγορα ως εδώ. Τα περιστέρια -έγραφε το περιοδικό- πριν πεθάνουν ψάχνουν ήρεμους  τόπους ώστε να μην κινδυνέψουν να κατασπαραχθούν από γάτες και σκύλους.

(τα λίγα γραφεία χωρίζονται με γυψοσανίδες, ένα τραπεζάκι, δυο καρέκλες, ψεύτικα λουλούδια στην άκρη και η τζαμαρία αφήνει έξω ήχους από τα πήγαινε-έλα. Η πολυκαιρία αφήνει παντού σημάδια σαν η ζωή να ξέχασε, να πρόδωσε, να πλήρωσε με την αδιαφορία της).

 

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*